بعضی سازمان‌ها ظاهراً تیم دارند، اما در عمل همه چیز به یک نفر ختم می‌شود چون تیم هنوز یاد نگرفته بخشی از مسئولیت گفت‌وگو، بازخورد، حل مسئله و بلوغ رفتاری را خودش بر عهده بگیرد.
چرا برندهای قهوه بدون استراتژی محتوایی، سهم بازار خود را از دست می‌دهند؟
در بازار قهوه ایران، رقابت دیگر فقط بر سر قیمت دانه سبز، کیفیت رست یا تنوع ترکیب عربیکا و روبوستا نیست. رقابت اصلی امروز بر سر «ذهن مصرف‌کننده» است. مصرف‌کننده‌ای که هر روز با انبوهی از پیام‌های تبلیغاتی، پست‌های اینستاگرامی، تخفیف‌های پیامکی و پیشنهادهای ویژه روبه‌روست، تنها به برندی اعتماد می‌کند که بتواند به سؤالات او پاسخ روشن و قانع‌کننده بدهد.
در نهایت، سرنوشت همه ما یکی است، روزی می‌رسد که نفس‌ها خاموش می‌شوند، چشم‌ها بسته می‌مانند و دنیا بی‌ما ادامه می‌دهد یا شاید هم پرده‌اش را می‌بندد. همین ناپایداری است که زندگی را ارزشمند می‌کند. همین دانستنِ اینکه هیچ‌کس ماندگار نیست، ما را به مهربانی نزدیک می‌کند.
چه دلیلی برای سخت‌گیری می‌ماند وقتی زمان از ما جلو می‌زند و هیچ‌کداممان فرصت دوباره‌ای نمی‌گیریم؟ چه بهتر که دل هم را سبک کنیم، حضور هم را جدی بگیریم و هرجا می‌توانیم لبخندی، نگاهی، جمله‌ای گرم به جا بگذاریم.
این ردهای کوچکِ مهربانی، همان چیزی است که پس از عبورمان در دنیا می‌ماند؛ نه ثروت، نه قدرت، نه نمایش. فقط اثر نفس‌کشیدن‌مان میان آدم‌ها.
زندگی کوتاه است، اما امکان گذاشتن رد در دل دیگران همیشه هست. این رد، همان میراثی است که با ما نمی‌میرد.
این روزها با تعبیر «اقتصاد جنگی» مواجه می‌شویم که گاه به‌عنوان توجیهی برای گسترش قیمت‌گذاری دستوری و کنترل‌های ارزی به کار می‌رود. استدلال ظاهراً ساده است: در جنگ، اقتصاد آزاد و قیمت‌گذاری بازار معنا ندارد؛ همه‌چیز باید دستوری باشد.
امیرالمومنین امام علی علیه‌السلام فرمودند: خوش‌ترین زندگی، زندگی با قناعت است.
تصنیف غررالحکم و دررالکلم. ص ۳۹۱
نٓۚ وَٱلۡقَلَمِ وَمَا يَسۡطُرُونَ